สำหรับนวนิยายเรื่องช่างสำราญนับเป็นนวนิยายเล่มแรกและเป็นหนังสือเล่มสองของ
เดือนวาด" ช่างสำราญ"เริ่มเขียนลงตีพิมพ์เป็นตอนๆในหนังสือพิมพ์ผู้จัดการ จะเป็นตอน
สั้นๆ แต่เค้าโครงเป็นนวนิยายส่วนตัวละครในเรื่องเธอบอกว่า 50 เปอร์เซ็นต์ มีจริง แต่
เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องที่จินตนาการขึ้นมา และเธอบอกว่าผลงานชิ้นนี้เป็นงานแรกที่
ผู้เขียนสนุกกับมันสนุกตั้งแต่ยังไม่ได้เขียนเขียนเรื่องเด็กไม่มีอะไรซับซ้อนปล่อยให้ตัวเรื่อง
เดินไปด้วยบริบทของมันเองพยายามจะไม่วิพากษ์ถึงสิ่งที่ทำให้เกิดความยากลำบากหรือ
สิ่งที่เป็นผลกระทบต่อตัวมนุษย์พยายามจะแสดงให้เห็นโดยไม่ได้ชี้ชัดให้เห็นถึงการ
กระทำ และยังยากในแง่ของการเล่าผ่านเด็กซึ่งมีข้อจำกัดหลายอย่าง อย่างไรก็ตามสิ่งที่
ทำได้คือทำให้ชีวิตมันจริงที่สุดให้ความเป็นจริงของเนื้อตัวละครนั่นเองที่ผู้อ่านจะร่วมกับ
มันได้ทำยังไงจะให้คนอ่านรู้สึกร่วมกับตัวละครอย่างแท้จริง