|
ชีวิตที่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวเดียวดายในยามแก่ชราย่อมก่อให้เกิดความเงียบเหงาว้าเหว่มากยิ่งขึ้น
เช่นเดียวกับ
ชีวิตของนางเพ็ง จบสูงเนิน หญิงชราวัย 74 ปี คนนี้ที่ต้องทนอยู่กับความเดียวดายมานานนับ
10 ปี หลังจาก
สูญเสียสามี และลูกๆ ไป
ก่อนหน้านี้ยายและสามีเคยมีอาชีพรับจ้างทำงานหาเลี้ยงครอบครัว
แต่เมื่อสามีมาตายจากไป ยายเพ็งก็ประสบ
อุบัติเหตุตกบันไดทำให้เดินเหินลำบากจึงไปรับจ้างทำงานเหมือนก่อนไม่ไหวด้วยความที่ไม่ใช่คนพื้นเพเดิมที่นี่
ญาติพี่น้องก็ไม่มี ลูกๆ ยังมาทิ้งให้อยู่ตามลำพังอีก ยายเพ็งจึงไม่มีที่พึ่งที่ไหนแต่ก็ยังโชคดีที่เพื่อนบ้านให้ที่อาศัย
พักพิง
ทุกวันชาวบ้านแถบนั้นจะได้ยินเสียงคร่ำบ่นถึงความน้อยเนื้อต่ำใจเพราะคิดถึงลูกๆ
ที่จากไปของยายเพ็งเสมอมา
แม้เพื่อนบ้านจะคอยปลอบและคุยเป็นเพื่อน แต่ก็ไม่ทำให้คลายความทุกข์นั้นได้
|
