ทุกวันนี้ สุพินเดินและพูดไม่ได้ เขาต้องทุกข์ทรมาน ด้วยอาการชักวันละ
หลายสิบครั้ง ตัวผิวเองแม้ใจอยากจะอยู่ดูแลลูกแค่ไหน ก็ทำไม่ได้ เพราะ
ต้องออกไปรับจ้างเพื่อหาเงินมาเลี้ยงครอบครัว ต้องปล่อยให้ เป็นภาระ
ของยายผง ที่นับวันชรามากและป่วยเป็นต้อกระจก ต้องเป็นผู้ดูแลสุพิน ส่วนทิพย์เองก็รับจ้างคนข้างบ้านเลี้ยงเด็กมีรายได้วันละ 10 บาท เป็นค่า
ขนมไปโรงเรียน เมื่อถามถึงผู้นำครอบครัวผิวบอกว่า พ่อของลูก ๆ ทิ้งไป
มีภรรยาใหม่มาหลายปีแล้วเธอต้องกัดฟันเลี้ยงลูกโดยลำพัง รายได้จาก
งานรับจ้างวันละ 120 บาทมันพอเพียงแค่ให้ทุกคนมีชีวิตรอดแต่คงไม่มี
คุณภาพชีวิตที่ดีกว่านี้



ผิวอยากมีเงินไว้รักษาสุพินให้หายเป็นปกติ และส่งเสียให้ทิพย์ได้เรียนจบชั้น
ม.6 รวมทั้งอยากมีที่ดินปลูกบ้านเป็นของตัวเอง เพราะทุกวันนี้เธอต้องอาศัย
ที่ของคนอื่น ผิวคงได้แต่หวังแต่ในความเป็นจริงเธอต้องต่อสู้กับชีวิตทุก
อย่างและงานรับจ้างคงไม่มี โอกาสที่จะทำให้ครอบครัวของเธอมีฝันที่เป็น
ความจริงได้ เราขอเป็นกำลังใจให้เธอต่อสู้เพื่อลูกของเธอต่อไป