ยังมีเด็กๆ อีกมากมายในชนบทที่มีความเป็นอยู่อย่างแร้งแค้น ด้วย
ความที่ครอบครัวฐานะยากจน สกุลรัตน์ก็คือหนึ่งในเด็กๆ เหล่านั้น ที่
ทั้งยากจนและไม่มีโอกาสจะเรียนต่อ ด้วยความที่พ่อ-แม่มีอาชีพรับจ้าง
รายได้ไม่แน่นอนบางวันอด บางวันพอได้กินบ้าง แต่ไม่พอเพียงที่จะ
เจียดไปถึงเรื่องของการศึกษาเธออายุ 13 ปี เรียนอยู่ชั้น ม.1 ขณะที่
น้องชายเรียนอยู่ชั้น ป.5 ทุกวันเด็กทั้ง2 คนต้องช่วยพ่อ-แม่รับจ้าง
เก็บมะเขือเทศ ต้องเก็บถึง 30 กิโล ถึงจะได้ค่าแรง 15 บาท วันหนึ่ง
เธอกับน้องจะเก็บได้ราว 4 ถึง 5 เข่ง แต่กระนั้นก็หมายถึง จะต้องเริ่ม
งานตั้งแต่เช้าจรดค่ำ บ้านที่อาศัยอยู่ก็มีคนเมตตาสงสารให้ที่ดิน ครอบ
ครัวเธออาศัยปลูกกระต๊อบ ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกใดๆ ในบ้านหลัง
นี้แม้แต่น้อย เธอและครอบครัวต้องมีความเป็นอยู่อย่างขัดสน หนทาง
ที่จะไปโรงเรียนก็ช่างแสนไกล ต้องอาศัยรถโดยสารที่ค่าโดยสารวัน
ละตกเกือบ 10 บาท บางครั้งเธอจึงไม่ได้ไปโรงเรียน เพราะไม่มีค่ารถ
หรือบางครั้งก็ต้อง หยุดเรียนเพื่อออกไปช่วยที่บ้านรับจ้างแทบไม่ต้อง
นึกถึงอนาคตเลยว่า เมื่อจบ ม.3 แล้ว เธอจะมีโอกาสได้เรียนต่อหรือ
ไม่เธอบอกว่า แม่จะให้ออกจากโรงเรียนไปช่วยน้าทำงานที่กรุงเทพ

นี่คือหนึ่งในหลายชีวิตของเด็กไทยที่ฐานะความเป็นอยู่เป็นอุปสรรค และเงินคือโอกาสในการเรียนรู้ ลูกคนจนหมดหนทาง
ในการศึกษาหาความรู้ในชั้นสูง เราควรตระหนักว่า การส่งเสริมให้เด็กที่ด้อยโอกาสได้มีสิทธิ์และความสามารถในการเรียนรู้
เป็นสิ่งที่สังคมควรจะช่วยกัน ส่งเสริม เพราะจะทำให้พวกเขาเหล่านี้เติบโตขึ้นเป็นคนที่มีความเชื่อมั่น และมีความรู้สึกว่าตนเอง
เป็นที่ยอมรับของสังคม และสามารถพัฒนาศักยภาพของตนเองได้อย่างเต็มที่อันจะเกิดประโยชน์กับสังคมโดยรวมด้วยเช่นกัน